Chris Nagel

Ik ben maar gewoon een hulpie

Dit is een film voor en over mijn opa, het is een portret van Chris Nagel. Zijn hele leven heeft hij voor anderen gezorgd, waaronder twintig jaar voor zijn vrouw na een herseninfarct. Nadat het na een ernstige ziekte niet meer lukte om voor zichzelf te zorgen, aanvaarde hij het lot van het verzorgingstehuis, iets wat hij altijd had afgezworen: Opgesloten en vergeten noemde hij het.

Nu woont hij een jaar in Huis ter Hagen in Driehuis. Het voor hem laten zorgen kan hij nog moeilijk accepteren. Hij helpt iedereen nog dagelijks, hierdoor heeft hij eindelijk zijn plek gevonden.

Naast dat ik natuurlijk onwijs trots ben op mijn opa, denk ik dat dit soort verhalen erg belangrijk zijn om te vertellen.

Woutair Koomen

Woutair Koomen
Iedereen kent me, dat komt natuurlijk omdat ik nog veel doe natuurlijk he.
Woutair Koomen

Woutair
Koomen

Director

Van echte verhalen vastleggen tot het regisseren van mooie fictieve films

Wilsun Cheung

Wilsun
Cheung

Producer

Gepassioneerde ontwerper van branding en bewegend beeld

Vincent-Paolo Corputty

Vincent-Paolo
Corputty

Music

Muziekproducent die producties net die final touch geeft

Contact

Spreekt deze film je aan en wil je in contact komen met de makers? gebruik dit formulier.

Deze film is ontstaan vanuit de wens om een mooi portret van mijn opa te maken. Ik geloof er sterk in dat er meer bijzondere ouderen zijn met een intrigerend verhaal. We kunnen natuurlijk meer verhalen op deze wijze vastleggen in opdracht.

Dit soort portretten dragen bij aan een beter beeld van ouderen en de zorg-instellingen die zich over hun bekommeren.